Corona 2020

“Er heerst Corona in het land” aldus de premier. “Houd 1.5 meter afstand, was je handen, hoest in je elleboog. En ga niet onnodig van huis. Blijf thuis. Zelfs om te werken ”Houd je aan de regels”. De ene persconferentie volgt de ander op. Het openbaar vervoer komt bijna stil te liggen. Treinen vallen uit. Grenzen worden gesloten. Vliegtuigen blijven aan de grond en worden geparkeerd op een startbaan. Wie in het buitenland vertoeft, weet niet hoe thuis te komen. En lokaal worden restaurants gesloten. Voetbal- en hockeyvelden blijven leeg, Jeu de boules-ballen worden opgeborgen, tennisvelden gaan dicht, kaartspelen in groepsverband zoals bridge en klaverjassen worden verdaagd tot een nader tijdstip. Ook het clubwerk en verenigingsleven wordt voor onbepaalde tijd opgeschort. Ook bij Filmere.

En plots ligt al het werk stil. Vanaf nu is alles anders. Niets hoeft meer. En veel mag niet meer. Thuiswerk dus. Het voelt even als een vakantie. Achterstallige klussen worden opgepakt en ingehaald. Het huis geverfd, de schuur geruimd, de tuin gedaan, de fiets gepoetst, kamers behangen, …. Maar de thuisklussen drogen op. Wat nu te doen?

De coronacrisis duurt wel erg lang. De stemming slaat om. Wat eerst vakantie leek, lijkt nu een dagelijkse inspanning te worden om de dag door te komen. De verveling slaat toe. Het leven wordt leeg en saai. We worden steeds minder actief. In mijn luie stoel mijmer ik hoe het nu verder moet met de filmclub. Zitten we met zijn dertigen niet te veel op een kluitje? Moeten we ons opsplitsen? Of buiten bij elkaar komen? Mijn gedachten tollen rond. Ik kom er niet uit.

‘s Avonds kijken we TV. We wilen weten hoe de corona-statistieken verlopen: hoeveel mensen zijn er vandaag besmet, hoeveel patiënten houden hoeveel ic-bedden bezet en hoeveel doden zijn er meer of minder dan gisteren? Het zijn er veel. Het wordt spannend. Zijn er genoeg ic-bedden? Is er genoeg beveiligingsmateriaal voor de zorg? Van al het nieuws word je niet vrolijk: een toename van huiselijk geweld, echtscheiding, kindermishandeling. Het gebeurt veelal binnen, achter gesloten deuren. Je kunt het niet zien, evenals het virus dat ook niet te zien is, maar wel binnen in je longen verwoestend te werk gaat. Zo is het bewerken van films achter de eigen monitor ongemerkt verandert in kijken naar TV.

“Ga wat doen” spoor ik mijzelf aan. “Ga eens wandelen". Per slot van rekening is het motto ”Bewegen”. Het is rustig op straat. In geen velden of wegen is er verkeer te zien. Alleen wat eksters verplaatsen zich van boomtop naar boomtop en het lijkt alsof ze mij nieuwsgierig volgen en elkaar waarschuwend doorgeven: Pas op: daar loopt een vreemde vogel. Gevaar!

Corona Leo 1Een aantal roeken doen zich ongestoord te goed aan een maaltijd van ongedierte die ze tussen de grassprieten van de berm uit wurmen. Vreemd, helemaal geen verkeer op straat te zien of te horen, tenminste als je de lange rijen stilstaande auto’s in de parkeerhavens voor de huizen niet mee rekent. Zullen de chauffeurs van al die auto’s echt allemaal thuiswerkers zijn? vraag ik me af.

Weer thuis. Een telefoontje van de kinderen maakt me pijnlijk bewust in welke situatie de corona ons ongewild heeft gestort. We kunnen elkaar niet opzoeken. We missen elkaar, maar zeggen aan beide kanten van de telefoon de regels van het RIVM in acht te houden. We houden onszelf in quarantaine.

Het is 1 juni geweest. Corona Leo 2 Met de versoepeling is voor een groot gedeelte weer veel toegestaan. De scholen zijn weer voorzichtig opgestart. De terrassen gaan onder voorwaarden weer open, vliegtuigen gaan weer de lucht in, grenzen zijn weer open. De campings schreeuwen ons toe: “Kom bij ons. De toiletten zijn weer open. Jullie mogen en kunnen weer met vakantie!” Op de vele speelveldjes die Almere rijk is, komt de stad weer tot leven. De kinderen vermaken zich op de wip, schommel, glijbaan of klimwerktuig. Kinderstemmen schallen over de speelplaats. Er is een gevoel van opluchting en vrijheid. Zelfs een sfeer van feestelijkheid hangt in de lucht. Een gevoel alsof alles weer achter de rug is. En dat werkt aanstekelijk.

Ik herpak mijzelf en word weer actief. Ik neem mijn statief en camera weer ter hand en trek er op uit. Na lange tijd wordt er weer gefilmd. Ik zie het weer helemaal zitten. Ik kijk uit naar het moment dat de voetballers en hockeyspelers weer het veld op rennen, de kaartliefhebbers weer gezellig hun kaartje leggen. En dat de filmers met hun camera en filmpjes weer in de Glasbak kunnen samenkomen voor hun gezellige clubavonden.

Wij gebruiken cookies op onze web site. Sommigen zijn essentieel voor het correct functioneren van de site, terwijl anderen ons helpen om de site en gebruikerservaring te verbeteren (tracking cookies). U kan zelf kiezen of u deze cookies wil toestaan of niet. Let op dat als u onze cookies weigert mogelijk niet alle functies van de site beschikbaar zijn.

Ok

Sign in to your account